Welkom op rsvantibarbari-kilos

Goedendag dames,

Let op: het kan zijn dat de komende we op hockeyvelden van Leonidas moeten trainen ivm drukke velden. Indien u schoenen heeft die beter aansluiten op het veldtype kunt u dat meenemen, maar vergeet uw voetbalschoenen dan ook niet voor het geval we toch een normaal veld weten te bemachtigen.

Met vriendelijke groeten,

De gbt

Over twintig jaar sta je hier weer. Dezelfde verschraalde bierlucht van een avond vol geluk en plezier hangt nog in de lucht als nevelige mist terwijl je door dezelfde klapdeuren naar binnen stapt. Dezelfde bar, dezelfde statafels, dezelfde groen en witte tralies voor de ramen. Je doet een paar stappen naar voren en ziet de muur met voetbalplaatsjes, nu verbleekt en afgebladderd. Je doet je best om bekenden te herkennen, maar de gezichten zijn vervaagd. De klapdeuren achter je slaan open en je puberzoon komt binnen sjokken. Hij kijkt om zich heen met minimale interesse, maar hoe kan het ook anders. Hij ziet Marc niet zitten aan de bestuurstafel door de deur achterin. Als hij naar de bar kijkt kan hij zich niet beseffen dat de vriendinnen van zijn moeder er wel eens op gedanst hebben tijdens een avond van drank en vrienden. Hij ziet Maracoca niet aan de bar hangen en hoort Kakel niet door de kantine schreeuwen.

“Mam, mag ik een euro”, vraagt je zoon zonder je aan te kijken. “Dan haal ik even een colaatje”. Je zoekt in je jaszak naar losgeld. “Haal voor mij gelijk een koffie”. Een ja-knik is het enige antwoord dat je krijgt. Terwijl hij naar de bar gaat loop je verder de kantine in. Aan een van de tafels staat een groep met meiden, precies zoals jij hier gestaan hebt. Dan pas zie je de tekst achter op hun truien. “Kilo’s: 25 jaar Dikke Vriendinnen”. Je kan een brede glimlach niet onderdrukken. Je loopt langzaam op ze af en bekijkt die jonge koppies met ongeloof. Was je zelf ooit zo jong, vraag je jezelf af. Je blijft niet onopgemerkt, en wanneer je bij de tafel komt ontstaat er een ongemakkelijke stilte. De meiden weten niet zo goed wat ze met je aan moeten tot eentje net zo vreemd naar jou gaat kijken als dat jij naar hen doet. “He”, is het enige dat ze zegt voordat ze snel weg beent richting de bestuurskamer. De andere meiden weten niet zo goed wat ze er van moeten maken, dus besluit je het ijs maar te breken. “En, hebben jullie gewonnen?”, vraag je maar. “Ja, 4-1”, zegt er eentje trots. “Maar niet de nul gehouden”, zegt een ander oprecht ontevreden over het feit. Dan komt de jongedame die net zo rap weg liep terug met een ingelijste fotocollage, houdt hem omhoog naar je gezicht en begint te lachen. “Ik dacht al dat ik u herkende”, zegt ze terwijl ze zich naar haar teamgenoten draait, “Dames, wij zijn schatplichtig aan deze vrouw”. Een mede-Kilo je ‘vrouw’ horen noemen doet je vreemd genoeg een beetje pijn van binnen, maar de herkenning doet je erg veel goeds. Nu zie je ook wat er op de collage staat. Allemaal oude Kilo’s toen ze nog jong waren. Zelf sta je er ook een paar keer tussen. “Zij is een van de originele Kilo’s”, hoor je de meid uitleggen, “Dit is van het eerste Lustum in 2011”. De gezichten van de meiden worden nu warm en vriendelijk, de begroetingen vliegen door de lucht.
Het uur daarna vertel je met volle overgaven over je jaren bij de club. Je gaat alle gezichten langs op de collage en hebt over elke wel een mooi verhaal. Je vertelt over de Sinterklaasfeesten van de Kilo’s. Natuurlijk vertel je ook over die ene wedstrijd tegen dat team met die gek als coach. En je vertelt over hoe de Kilo weekenden werden gevierd. De meiden vertellen je over hoe de Kilo’s het nu doen en hoeveel plezier ze er nog in hebben. Hoe de Kilo’s enkele jaren geleden bijna was opgehouden met bestaan, maar er een groep vriendinnen besloten om op voetbal te gaan en zo het team hebben gered. Dat ze in de afgelopen 20 jaar wel twee keer kampioen zijn geworden, maar ook twee keer zijn gedegradeerd en dus gewoon weer in de 5e klasse spelen. En dat ze nog steeds samen Sinterklaas vieren en minstens een keer in het jaar met z’n alle in een huisje gaan zitten als Kilo weekend.

Dan hoor je plotseling die naam vallen. Niet door de meiden zelf, maar door iemand die langs loopt en een van hen aanspreekt. “He, weet je waar de Grote Boze Trainer is?”. Je hart begint sneller te kloppen. Het zal toch niet. Het kan toch niet dat hij nog steeds de Kilo’s traint. Nadat hij altijd elk jaar zei dat hij ging stoppen. De Kilo wijst naar de etensbalie om haar trainer aan te wijzen, maar je durft niet gelijk om te kijken. Langzaam draai je, en een kleine tien meter verder zie je hem staan. Een beetje smoezelig shirt, een niet helemaal schone broek en simpelweg vieze schoenen. Zwart haar, de scheiding in het midden, die borstelige wenkbrauwen. Die ogen. Het kan niet anders, maar… Maar hij is geen dag ouder geworden. Zonder aankondiging richting de meiden loop je weg bij de tafel tot je achter hem staat. Die stem, precies hetzelfde. “Maarten?”. Hij reageert niet. Je tikt hem op zijn schouders, “Maarten?”. Verward draait hij zich om en kijkt je aan zonder herkenning. “Uhm, nee”, zegt hij precies zoals hij zou zeggen. Dan komt de Kilo erbij die jou ook herkent had. “Dit is een oud-Kilo”, stelt ze je voor. Dan komt er begrip op het gezicht van de Grote Boze trainer. “Ah, ik snap het”, zegt hij. “Maarten is mijn vader, u heeft waarschijnlijk nog onder hem getraind”. Je kan het niet geloven dat deze jongen de zoon van Maarten is, maar de gelijkenis is griezelig genoeg dat het niet te ontkennen is. Ook met ham blijf je nog even praten. Over zijn vader, over hem en het team, over hoe het nu is om niet alleen zijn vaders team te hebben, maar ook zijn naam. Na een tijdje komt je zoon erbij staan. Hij ziet er verveelt uit en wil ongetwijfeld naar huis. Tot je spijt is hij gaan hockeyen en een voetbal kantine is dus weinig aan hem besteed. Je neemt afscheid van de nieuwe GBT, de nieuwe Kilo’s en de oude kantine.

Terwijl je naar de parkeerplaats loopt hoor je trainers schreeuwen en meiden elkaar coachen. In de verte zie je jezelf over de velden rennen. Je neemt jezelf voor om een reünie te organiseren, want je hebt veel van die meiden al te lang niet meer gezien. En na wat je net zelf mee hebt gemaakt kan je niet wachten om ze weer te zien.

MdeJ